Zondag 2 juni Maandag 3 juni Woensdag 5 juni Donderdag 6 juni Vrijdag 7 juni Zaterdag 8 juni Zondag 9 juni tegenstrijdigheid  Israëlische soldaten met kolonistenjongens - en met Palestijnse jongens Maandag 10 juni Dinsdag 11 juni Woensdag 12 juni Donderdag 13 juni Vrijdag 14 juni Zaterdag 15 juni Zondag 16 juni Maandag 17 juni Dinsdag 18 juni Woensdag 19 juni Donderdag 20 juni Vrijdag 21 juni Zaterdag 22 juni Zondag 23 juni Maandag 24 juni Dinsdag 25 juni Woensdag 26 juni Zaterdag 29 juni Zondag 30 juni

Hij keek de hele tijd op zijn horloge en praatte door zijn mobiele telefoon. Als ik met hem begon te praten zei hij: "Nee, ik wil dit niet horen, ik wil daarover horen!!" en als ik daarover praatte zei hij: "Nee, ik wil dat je mij hierover vertelt!!"
Ik zei tegen hem: "kijk, als je mij niet goed wil onderzoeken, wees er dan zeker van dat ik - al zou het 10 of 20 dagen later zijn - een aanklacht zal indienen tegen de IDF-soldaten bij het Internationale Hof in België! En ik zal een aanklacht indienen tegen de militaire commandant Dror Weinberg zelf."

Na een half uur besloot de DCO-officier ons te verlaten, de onderzoeker zei tegen mij dat hij niet door kon gaan met mij te onderzoeken omdat de tijd om was en hij moest terugkeren. Hij vroeg mij om hem een kopie te geven can alles wat ik naar mijn advocaat zou sturen, teneinde hem door het onderzoek heen te helpen. Hij zei dat hij alles dat ik hem zou geven zou vertalen en daarna zou hij mij opbellen om het onderzoek voort te zetten!!

De militaire onderzoeker nam alle brieven en een videoband mee van alle schade die de IDF in mijn huis had aangericht.
Op 6 juni 2002 stuurde zijn officier mij een brief om mij in te lichten dat ze het dossier van de aanklacht afsloten omdat ik hen niet met het onderzoek wilde helpen.

Ik postte de brief van de marechaussee naar mijn advocaat zodat ze haar wettige stappen kon ondernemen betreffende de zaak.

Dit is de verklaring van Rick  Polhamus: "Ik ging naar de DCO om waarnemer te zijn in het proces van het onderzoek naar Kawther's aanklacht. We moesten wachten terwijl de inspecteur met de militaire commandant praatte gedurende ongeveer een uur. Toen we eindelijk toegelaten werden zeiden ze tegen Kawther dat ze haar verklaring zouden vertalen omdat de onderzoeker geen Arabisch noch Engels verstond. Desondanks stelde hij vragen en sprak meestentijds in het Engels. Het onderzoek werd vele malen onderbroken doordat de inspecteur de kamer verliet om te bellen via zijn mobiele telefoon. In het uur dat wij daar waren, sprak hij ongeveer 20-30 minuten met ons. Hij zou Kawther vragen stellen en wanneer ze antwoord wilde gaan geven, onderbrak hij haar met dingen te zeggen als: 'Ik weet al van jou. Ik wil hier niet alles over horen'. Als hij vroeg wat voor bewijs Kawther had, begon ze de voor hem banden af te spelen van de soldaten die haar treiterden, maar de inspecteur wilde Kawther stoppen met de banden af te spelen. Tenslotte kreeg hij een telefoontje en zei dat hij het onderzoek voor die dag moest stoppen. Hij zei dat hij haar dagboek zou downloaden van www.gush-shalom.org. Hij nam een kopie mee van Kawther's aanklacht van haar advocaat en een videoband. Hij zei dat hij ze zou laten vertalen zodat hij ze kon bestuderen, en dan zou hij contact opnemen met Kawther binnen ongeveer een week om het onderzoek voort te zetten. Dit is een samenvatting van wat ik heb waargenomen. Men kan met mij hierover contact opnemen als ik in het gebied ben op 02-222-8485 of in de Verenigde Staten op 973-368-2221"

Vrijdag 7 juni 2002
Vandaag deed ik mijn dagboek gedateerd 6 juni 2002 op de post naar Dhr. Iran Shindar, de Officier van de Onderzoekseenheid van de Marechaussee.
Ik schreef naar hem: "Hopelijk zult u in staat zijn het onderzoeksspel te lezen dat gespeeld werd door uw onderzoekers van de marechaussee, teneinde mijn klachtendossier te sluiten tegen de ziekelijke praktijken van de IDF tegen mij in Hebron.
Ik denk dat, als alle onderzoeken die door het personeel van uw politie in zulke verschillende gevallen op deze wijze wordt uitgevoerd, op dezelfde wijze als ik werd onderzocht, dan betekent dat dat u geen objectieve politie bent, of zelfs helemaal geen politie en is het beter als u tomaten gaat verkopen op de groentemarkt "Mahni Yoda".

De onderstaande getuigenis in mijn dagboek gedateerd 6 juni 2002 is de wijze waarop ik door uw politie werd onderzocht.
===================================
Dagelijks ontvang ik een heleboel verschillende internationale steunbetuigingen van de mensen in de wereld. Ramin was degene die mij op zulk een andere manier steunde dat ik er nu niet over kan schrijven, en ik kan er alleen in de nabije toekomst over praten, in juli 2002

Dit is wat ik ontving van Mevr. Marisa, een Spaanse burger die echter verblijft in de Verenigde Staten van  Amerika wegens     een huwelijk, en wat ik kies om deel uit te maken van mijn dagboek.
Mevrouw zei dat ze mijn dagboek leest sinds het was voor het eerst verstuurd was naar Gush Shalom, het slaagde erin keer op keer haar hart te raken. Mevrouw stuurde mij per post een lange brief en ik schrijf een deel over van wat ze schreef:

Het roemrijke geluid van de stilte (Denkend aan Kawther Salam, aan haar leed)
Nee, ik hoor niet de angstwekkende geluiden
Van kogels, suizend langs mijn oor
Of van bommen vallend uit de hemel
En de schrikaanjagende stemmen der soldaten

Noch hoef ik stoicijns te verdragen
De geile commentaren van iedereen
Of het afgesneden worden van alles
Of het stampen op mijn rechten...

Leven is het slechts als zou het zijn
Met morgens gevuld met dauw,
En niets buiten het gewone
Zoals het gevaar van vallende huizen
Of het verfrommelen door kwaadaardige bulldozers
Verandert, hetgeen elke ziel naar smacht. 

Want de bulldozers zijn uitsluitend
Voor het bouwen van huizen en wegen
En de ploegen maken de velden gereed
Voor het welkome brood van morgen

En de bloemen kunnen lui opkomen
Bewust dat maar weinig ze kan vernielen
Geluiden overstemmen hun gezangen niet...

Palestina, wemelend van kwaadaardige geluiden
Mijn wens kan simpel zijn en toch groots
Als het schrille geluid van vredesduiven...

2-190"ecos..."(31) Por, Quidam - april 2002
===================================

Aan Kawther, van een vriend "..." 7 juni 2002
Misschien is het de kleur van de laagstaande zon
Die de kruisende wegen bedekt waar ik nu sta.
Misschien is het het weer of zoiets,
Maar Kawther, ik denk aan jou.

Hoewel je denkt dat mijn geest beneveld is en mijn gedachten vernauwd,
Halen de dingen die met je gebeuren mij in verdriet omlaag.
Ik bid dat alles voor jou morgen veel beter zal gaan,
Want Kawther, ik denk aan jou.

Als je 's-morgens wakker wordt, Kawther, kijk je in je spiegel
je weet dat ik niet naast je zal staan,
je weet dat ik niet bij je zal zijn
Ik zou alleen maar benieuwd zijn te weten of je jezelf zo duidelijk kan zien
als iemand die aan je dacht.

Rick









8 juni 2002
Het was vandaag erg heet, de temperatuur bereikte een waarde van 37 graden, toen de joodse kolonisten en de soldaten in de oude markt van de stad Hebron inbraken en begonnen de Palestijnse winkels te vernielen en in 't rond te schieten.
De Palestijnen schreeuwden en verschansten zich in de oude gebouwen in de stad.
De soldaten beschermden de kolonisten die schade aanrichtten, ze hielpen hen en ze gooiden geluidsbommen.
Ze schoten ook, een Palestijn werd ernstig gewond en anderen werden licht gewond.
De kolonisten schreeuwden: "Dood aan de Arabieren","we willen geen honden in Hebron zien", dat betekent Arabische honden!!
De kolonisten sloten de oude markt af die onder een militair uitgaansverbod was sinds 523 dagen!
De oude markt is het enige deel van de stad Hebron waar Palestijnen mogen wonen na door de militairen afgesloten Al-Shuhada en Al-Shallaleh straten, vanwege de aanwezigheid van joodse kolonisten in de stad.
De Palestijnen mogen niet trouwen, feestvieren, auto's voor vervoer gebruiken of zelfs maar ezels gebruiken om hun spullen te dragen voor het dagelijks leven, de Palestijnen droegen de gaspijpen op hun schouders en ze liepen vele kilometers om de stad heen in de bergen om het centrum van de stad Hebron te bereiken. Dat is niet ver van hun huizen en ze kunnen het in drie minuten bereiken als de militairen de Shallaleh- en Shuhada-straten openen zoals het tevoren was.




Zondag 9 juni 2002
De getuigenissen van de kinderen maakten mij aan het huilen, het was erg moeilijk mijn tranen in bedwang te houden tegenover hen. Het is voor wie dan ook heel moeilijk om de kinderen uitdrukking aan hun angsten te horen geven.
Ik houd ervan om met kinderen te praten en ik houd er erg van hen gelukkig te maken. Ik heb zelf geen kind, maar vaak onderbreek ik mijn rondreis om hen snoep te geven en met ze te praten.

Rawan, Najwan en Suzan, de drie zusjes, nodigen mij dagelijks uit om hen op te zoeken, ik beloof hen dat dan als ze hoge cijfers op school halen.
De kinderen herkenden mij gemakkelijk, ze riepen mijn naam, ze doen op dezelfde manier als ik werk, me kleed en praat op televisie, enkelen van hen dromen ervan om journalist te worden zoals ik!!

Sinds drie dagen zag ik de drie zusjes niet meer bij het raam zitten achter het lichte gordijn.
O god, wat is er gebeurd? Ik klopte op de deur van het huis van de drie kinderen, de moeder deed open. Ze was erg zwak, met geelachtig gezicht en tranen in de ogen!!
Rawan verbrak de stilte en zei: "De Jahoed " - dat betekent de joden - "hebben mijn zusje Najwan doodgeschoten, ze ligt in het ziekenhuis!!"

Najwan, vijf jaar oud, sliep in haar bed met haar twee andere zusjes, toen de IDF-soldaten en kolonisten in de oude markt inbraken op zaterdagavond.
De moeder hoorde het lawaai van de IDF en de kolonisten die schoten en schreeuwdem, ze zei:"Ik ging verder met werken in de keuken, ik wist dat mijn kinderen aan het slapen waren.
Toen Rawan opstond om een glas water te pakken vroeg ze mij om hulp, haar 'pyjama' was met bloed bedekt" zei de moeder en ze huilde.

Najwan was in haar oog geschoten terwijl ze midden tussen haar zusjes lag, ze bloedde en was bewusteloos, haar twee zusjes waren aan het slapen en met bloed bedekt!!

Het kindje kreeg de kogel door het open raam, de moeder vertelde mij hoe ze naar het ziekenhuis ging met haar man, ze droegen de bewusteloze Najwan. De IDF-soldaten hielden hen tegen, ze lieten niet toe dat de ambulance kwam om het kleine kindje te vervoeren!!

De moeder vertelde het verhaal aan mij, toen Rawan mij vroeg om mee te komen met haar, ze nam mij mee naar haar bed waar haar zusje Najwan gewond werd, de bloedspatten zaten nog op de muur!!
Rawan schreef onder het bloed: "Dit is Najwan's bloed, 7 juni 2002"!! Ze maakte een tekening van een zwarte man die een groot geweer vasthield en naar een klein bloempje schoot!!? Het plaatje uitte een schreeuw tegenover de moeder en haar kinderen!!














Maandag 10 juni 2002
Toen ik stilhield om de kinderen in de oude markt wat snoep te geven, vroeg ik hen wat ze tijdens de zomervakantie zouden gaan doen.
Spontaan antwoordden de kinderen: "We zijn al met onze cursus in de moskee begonnen, we krijgen geld, eten en studie in de moskee"!
De kinderen vertelden me iets over de Graf-Marteling na de dood!!
Hoe de engelen 'Naker en Niker' de mensen in het graf onderzoeken over wat ze tijdens hun leven gedaan hebben en hoe zij hun lichamen gemarteld hebben!!
Hoe de engelen vijf keer per dag de lichamen {van de mensen in het graf - vert.} namen en de mensen die niet tijdens hun leven hebben gebeden, dwongen om te bidden midden in het vuur van de hel!!
Hoe de vrouwen aan hun haar waren opgehangen omdat ze het niet bedekt hadden!!
Hoe "Al-Shaheed", dat betekent de martelaren en zelfmoord-activisten {de mensen die met een explosievengordel om hun lichaam, zichzelf laten ontploffen temidden van Israeliers, c.q. joden, veelal als vergelding van de Israelische legeraanvallen op de weerloze Palestijnen - vert.} die een goede plaats verwerven in het 'Paradijs' trouwden met 70 charmante vrouwen, de nagel van elk van hen is veel beter dan de hele wereld!! En hoe Al-Shaheed vergeving schenkt aan 70 mensen van zijn familie om het Paradijs binnen te kunnen gaan en met hem te leven!!
Hoe het bloed van een Al-Shaheed een heerlijke reuk en geur verspreidt, en zijn lichaam overleeft om een leven in de tuin van het Paradijs te leiden bij God, vanaf het moment dat hij stierf!!
Hoe de gelakte nagels van een vrouw in vlammen opgaan, en de oren van een musicus dichtgestopt worden met een als een bliksem opvlammende stok??!!
Zulke betreurenswaardige verhalen leren de kinderen in de bloei van hun leven, in de moskee!!
Niemand leert aan deze kinderen dat God is vrede, liefde, vergeving en genade; niemand heeft hen verteld dat het leven erg kort is en dat ze ervan zouden moeten genieten, niemand heeft hun verteld dat God geen lijst is van bedreigingen en waarschuwende bevelen en boodschappen.
Deze kinderen zouden niet naar de moskee moeten gaan om alleen maar valse geruchten en leugens te horen.
Ik huil om de toekomst van deze nieuwe generatie, ik huil om de vreselijke situatie die maakt dat extremistische mensen toenemen en de noden van anderen gebruiken in naam van God en hulp.












Dinsdag 11 juni 2002
Wie is deze Israelische soldaat?
Zoekt hij naar zijn foto? Waarom werd deze soldaat door zijn commandant gedurende 21 dagen gearresteerd nadat de Palestijnse krant 'Al-Hayat' zijn kleurenfoto liet zien terwijl hij met een Palestijns kind speelde?
Ik was verbaasd toende PA-medewerker {PA = Palestijnse Authoriteit? - vert.} uit Bethlehem mij vroeg naar de IDF-soldaat die ik in Hebron filmde terwijl die met een Palestijns kind speelde waarbij hij zijn geweer afdeed en het op zijn schouder hield!!
De PA-medewerker zei: "De Israelische soldaat is op zoek naar de foto die van hem is gemaakt nadat hij gedurende 21 dagen onder arrest werd gehouden ten gevolge van de publicatie ervan in mijn krant"!!
De IDF-soldaat is van zijn werk ontheven, hij werkt momenteel als metaalarbeider.
Een paar dagen vóór de Intifada ging de israelische arbeider naar het dorp Hosan en vroeg de PA-medewerker om hem te helpen mij te bereiken en te spreken. Hij vertelde hem over hoe ik met een klein kind in Hebron liep dat een IM16 plastic geweer droeg, en hoe hij van het kind hield en hij eerlijk met hem speelde terwijl ik hem filmde.
Hij vroeg om een kopie van zijn foto als het mogelijk is want hij had die nog niet gezien.
De soldaat zei dat "het een verrassing was toen zijn officier hem vertelde dat de commandant hem heeft gevraagd om hem te straffen met 21 dagen gevangenis vanwege wat hij had gespeeld met het Palestijnse kind"!!
Toen ik het verhaal hoorde besloot ik het verhaal in mijn krant te schrijven en de soldaat een kopie van zijn foto te sturen.
Ik was het verhaal en de foto aan het klaarmaken toen de Intifada begon op dat moment.
Hopelijk zal iemand die de soldaat herkent hem deze foto sturen via de Gush-Shalom website, en ook mijn verontschuldiging.










Woensdag 12 juni 2002
12:30 uur. Ik maakte mijn tour door Hebron onder de bezetting. Momenteel is er geen gebied H1 onder de Palestijnse authoriteit, de hele stand is onder de bezetting.

Ik liep op straat, ik ben alleen maar nieuwsgierig om naar de militaire posten te kijken en wat er aan de hand is; de straten zijn vrijwel leeg, alleen een paar oude mannen die in de schaduw zitten! De straten zijn nog steeds verdeeld in "ghetto's", kleine geisoleerde cellen over de hele stad verspreid.

900 meter in de lengte is de Al-Shallaleh Straat verdeeld met prikkeldraad in drie gebieden. 'H1' is 200 meter en de Palestijnen mogen lopen en werken in dit gebied nadat het uitgaansverbod is opgeheven!! Gebied 'H2' is het 'Verboden Gebied', het is 400 meter en niemand mag er werken of er in gaan!!
Gebied 'H3' is 300 meter en de Palestijnen mogen 200 meter ervan betreden, terwijl de resterende 100 meter een militaire post is en de Palestijnen mogen er niet komen!!

Deze grappige verdeling kwam er nadat de militaire commandant Dror Weinberg besloot het leven van de Palestijnen gemakkelijker te maken, nadat ze meer dan 500 dagen onder de collectieve straf van een uitgaansverbod geleefd hebben!!

Dit zijn de stappen van verbetering die genomen zijn door kolonel Dror Weinberg om het Palestijnse leven in Hebron gemakkelijker te maken onder het protocol van "Meliorisme" van de IDF-soldaten!!
Hier spraken de Israelische media over in het nieuws, sinds drie dagen!
Alle straten in Hebron zijn op deze manier verdeeld en meer!?

Ik liep in het gedeelte 'H3' van de Al-Shallaleh-straat terwijl de IDF-soldaten de Professor van de 'Bir Zeit'-universiteit vasthielden, en zijn broer nabij Beit Romano, de joodse school 'Yoshiva'; en terwijl de straten altijd vol met Palestijnen zijn onder IDF-arrest of gevangenschap, stopte ik om meer aandacht aan dit onderwerp te besteden, maar toen ik Professor Mahmoud herkende, hield ik stil om hem te interviewen.
De Israelische soldaten luisterden naar ons gesprek, één van hen herkende mij en hij verliet de plaats, de andere soldaat vroeg de Professor om hem te helpen zijn vragen voor mij te vertalen. De soldaat zei: "Ik zie deze vrouw gewoonlijk in enkele verschillende plaatsen, wie is het?" en toen ik hem in het Engels antwoordde zei hij dat hij geen Engels noch Arabisch kon verstaan, en hij sprak alleen maar een beetje Hebreews!

Ik vroeg de soldaat waarvandaan hij kwam. Hij zei: "Uit Ethiopië"!! De Israelische regering zond de Ethiopiërs, de Russen en de criminelen om in de West Bank te dienen in het leger en de kolonisten uit Amerika en andere landen te beschermen!!





Donderdag 13 juni 2002 Vandaag belde ik het kantoor van generaal Dov Todsika in Beit Il. Ik sprak persoonlijk met hem over de mogelijkheid om het Ben Goerion vliegveld te gebruiken. De generaal was heel beleefd en hulpvaardig door met mij te praten, hij beloofde te helpen en hij vroeg mij een fax te sturen met daarin verdere informatie over mijn identiteits-nummer, paspoort, enz.

Na een paar uur belde dhr. Ban van het kantoor van de generaal mij, hij zei dat ik begon te werken aan het onderwerp van mijn vergunning, hij zei dat hij heel gauw zou bellen.

Na een half uur belde Dhr. Ban mij weer, hij zei dat de inlichtingendienst Shabak naar mij zocht tussen 8 en 14 januari 2002
Hij zei dat ook de politie mij wilde onderzoeken in verband met een dergelijke klacht die ik tevoren indiende. Hij adviseerde mij niet op een ticket te reizen voordat hij dit punt heeft gecontroleerd bij zowel de politie als inlichtingendienst.

Dhr. Ban was ook heel beleefd tegen mij, hij vroeg mij hoe ik Israel was binnengekomen daar alle wegen tussen de West Bank en Israel waren afgesloten. Hij zei dat misschien daarom de politie mij zocht, en misschien wil de inlichtingendienst iets van mij weten als journalist!! Ik vertelde Dhr. Ban over de manier waarop ik Israel was binnengekomen, en over mijn weigering de inlichtingendienst te ontmoeten of ermee te maken te willen hebben. Ik praatte met hem over het trauma dat bij mij door de IDF-soldaten was veroorzaakt, en hoe ik dakloos was geworden in de straat vóór mijn huis. Dhr. Ban beloofde bij mij volgende week terug te komen!!







Vrijdag 14 juni 2002
Waarom zocht de Israelische inlichtingendienst naar mij tussen 8 en 14 januari 2002?
Zoekt de Israelische inlichtingendienst mij nog steeds?
Waarom hebben ze de boodschap onder mijn identiteitsnummer, dat ik gezocht word, opgeheven?
Ik heb nooit bij de Israelische inlichtingendienst geïnformeerd, maar ik schreef een heleboel over de idiote manier waarop ze nog steeds de Palestijnen onderzoeken.

Ik schreef hoe de inlichtingendienst Shabak de lelijkste mensen zijn van de Israelische samenleving, en dat er niemand is zoals zij.
Mijn vrienden vertelden een heleboel over hun lijden door Amnon Obik, de officier van Shabak die bij hen in de buurt woonde in Kfar Tavour. Toen een dief inbrak in een van de huizen in het gebied midden in de nacht, werden alle buren wakker en hielpen de dief te pakken, alleen Amnon Obik keek achter het gordijn door het raam!!

De vrouw van Amnon Obik bleef zichzelf verstoppen achter de gesloten deuren, ze zei nooit 'Hallo' of antwoordde als haar buren 'Hallo' tegen haar zeiden!! Ze weigerde menselijke relaties op te bouwen met haar buren.

Ze zeiden: "Het is heel moeilijk om te leven in de buurt van iemand die werkt bij de inlichtingendienst Shabak, je leven zal ingewikkelder zijn, je bent voortdurend onder stress ten gevolge van hun rottige gedrag!!
Echt, we willen niets van hen hebben, alles wat we nodig hebben is alleen maar dat ze zich gedragen en met ons omgaan als mensen. Als iemand hen groet of om hulp vraagt in het dagelijks leven, denken we niet dat er enig verband is tussen het werk van deze mensen in de Shabak en het helpen van anderen als die hun een glas water of een citroen vragen of iets anders. Buren hebben elkaar altijd nodig"!!

Ik schreef als journalist veel over de Shabak, ik heb een hoop kritiek op hen geleverd; de manier waarop ze de mensenrechten vernederden en schonden, de manier waarop ze de mensen in nood gebruikten om voor hen als spion te fungeren. Hoeveel nare en afschuwelijke verhalen ik hoorde en schreef over de Shabak, meer dan ik kan herinneren!

Gisteren hoorde ik dat de Shabak naar mij zocht. Misschien willen ze praten over mijn verhalen, of om mij te bedreigen als ik zou publiceren hoe stom de Shabak is??! En hoe graag ik zou willen weten hoe zij denken. Echt, ik wil graag enkele pagina's toevoegen aan mijn dagboek voordat de Israelische uitgevers het in een boek publiceren.





Zaterdag 15 juni 2002
Is de Israelische veiligheid gegrondvest op naakte jonge meisjes in Hebron?? Mogen de IDF soldaten vrouwen op straat uitkleden??
Overal ter wereld staat de Internationale Wet niet toe dat soldaten en politiemannen vrouwen zich op straat laten uitkleden, dit is seksuele intimidatie. Ze worden door alle vrouwenrechten beschermd teneinde dit soort bevelen te weigeren. In zulke gevallen en om veiligheidsredenen zou de soldaat de politievrouwen kunnen vragen om de vrouwen op de juiste manier en op de juiste plaats te kunnen onderzoeken.
Ashwaq Yosef Al-Atrash, 14 jaar oud en haar zus Wal'a, 15 jaar oud, werden gearresteerd door de Israelische Grenspolitie in Hebron op woensdag 12 juni 2002 als gevolg van hun weigering hun kleren uit te trekken in het openbaar op straat!! Ze werden beschuldigd van ongehoorzaamheid tegen de militaire bevelen!!
De soldaten doorzochten alle spullen die de twee meisjes bij zich hadden, maar ze vonden niets bijzonders bij hen.

De soldaten bevalen de jonge meisjes zich uit te kleden in de openbare Al-Sahleh-straat nabij de groentemarkt in de oude stad, maar de twee zussen weigerden met nadrukkelijk. De soldaten gebruikten toen geweld. Ze tuigden de zusjes af door middel van het uiteinde van hun geweren terwijl de andere soldaten de meisjes de kleren van het lijf begonnen te trekken!!
Zachte handen werden geconfronteerd met militair geweld; Ashwaq zakte in elkaar en viel op de grond, ernstig bloedend uit haar rug, het andere meisje bleef doorgaan met vechten tegen de soldaten door te proberen haar kleren aan te houden!

De soldaten riepen de politie om de beide minderjarigen te arresteren nadat Ashwaq was flauwgevallen!!
De politie nam de beide minderjarigen onder verhoor voor 24 uur, de zussen werden beschuldigd van ongehoorzaamheid aan militaire orders en van aanvallen van de soldaten!!

Onder de krijgswet zijn er geen waarden, de soldaten kunnen een ding doen en iets anders zeggen, niemand kan het hen vragen, dit is de militaire wet!!

De politie legde de twee minderjarigen een boete op van 600.000 shekel {ongeveer 120.000 Euro - vert.}, en nog eens 500.000 shekel tenzij het militaire hof hen kon vasthouden vanaf 1 sept. 2002!!
In Israel is er geen wet die minderjarigen beschermt, noch de volwassenen, de journalisten of wie dan ook. Dit is de wet van de bezetting.