De Hel, vervaardigd in Israël
Dagboek van Kawther Salam
22 juli 2002

22 juli 2002
Ik schreeuwde en gilde naar de beide woordvoerders van de generaals Tzadaka en Gila'ad.
Ik informeerde hen over mijn besluit om over de Jordaanbrug te gaan om hen uit te dagen!!

Ik zei "jullie hebben twee opties, mij over de brug laten gaan of mij laten arresteren; jullie kunnen niet dit vuile spelletje blijven spelen!!
Jullie kunnen mijn toekomst niet maken, jullie zijn grote leugenaars, de Shabak is niet naar mij op zoek, jullie zijn alleen bang voor mijn tong, voor mijn woorden als journalist, jullie kunnen me niet controleren, ik werk 14 uur per dag met de computer en schrijf tegen Israël, tegen wat jullie doen, als jullie daar bang voor zijn moeten jullie daarmee ophouden. Ik kan niet met jullie beestachtige soldaten leven, die klootzakken; en dan beweerden jullie dat ik illegaal in Israël verblijf.
Dat is een leuke grap: jullie bezetten mijn huis en gooien mij op straat - en dan zeggen jullie "je bent illegaal in Israël", ik haat jullie, ik haat de bezetting, dus laat mij uit deze hel weggaan!!"

Peter Lerner, Tzadaka's woordvoerder, schreeuwde ook naar mij.
Hij zei: "Bedreig je mij, Kawther?"
"Dat is niet waar, dat is bijgewerkt, ik zal slechts de feiten duidelijk maken voor je!
Je houdt mijn leven gegijzeld met een computerfout. Nul valse geruchten!"

Peter zei: "Nee, je hebt een probleem met de veiligheid".
"Dat is niet waar, ik heb een journalistiek probleem met jullie regering, met Daniel Seaman, die klootzak. Je wilt mijn vrije woorden verkrachten, echt, ik geef geen barst om jullie allemaal. Ik ben geen terrorist of een kamikaze, ik ben een journalist, maar jullie verliezen je zelfbeheersing...!"
Ik schreeuwde omdat ik mijn rechten beschermde.
Ik ben er zeker van dat ik geen enkel veiligheidsprobleem had met Israël, het zijn verzonnen redenen, dus schreeuwde ik naar hen zonder hen te ontzien.
Op deze wijze verliet ik hen.

De journalisten verzochten hen ook op hetzelfde moment: "Ze is nu in Jericho, jullie kunnen haar niet terugsturen!"
Ze gaat de brug op, wat zei je?

De kantoren van de generaals begonnen elkaar te bellen, "ze is in Jericho?"
Ik belde hen weer, ik was nu beleefd tegen hen, ik zei "Alstublieft, ik stel mijn reis over de brug uit tot woensdag 24 juli, teneinde jullie meer dan genoeg tijd te geven over het probleem na te denken en het zonder trammelant op te lossen.
Ik weet dat ik niet gewenst ben en jullie willen mij niet arresteren, daar ben ik zeker van, dus al wat ik wil is zonder problemen de brug over gaan zonder problemen en nog meer schade teweeg te brengen aan de reputatie van Israël!!"

Ik ging door met hen elk uur te bellen
Ook de Internationale Federatie van Journalisten faxte de kantoren.
Toen sprak ik kolonel Amnon Cohen, het hoofd van het kantoor van de Burgeradministratie in Hebron.

Ik voelde dat iets veranderde, de secretaresse vroeg mij aan de lijn te blijven, ze zei: "Amnon aan de lijn, een momentje alstublieft".
Amnon praatte heel beleefd met mij, hij vroeg zich af: "Wie heeft je verteld dat je niet de Jordaan mag oversteken? Dat is niet waar, ik vind het goed dat je daar naartoe gaat. Ik dacht dat je al was overgestoken, ze vertelden mij dat je er al bent en ik heb aanbevolen het voor je gemakkelijk te maken!!"

Ik geloofde mijn oren niet!
Ik vroeg "En als ze me terugsturen?"
Amnon zei: "Bel mij dan van daaruit op mijn mobiele telefoon, weet je het nummer?
Dit is mijn nummer, schrijf het alsjeblieft op....!!"

Ik kende Amnon al eerder, als hij iets zei dan zal hij het op korte termijn vervullen.
Amnon probeerde mij gerust te stellen, hij gaf een commentaar op wat ik de laatste paar dagen in de krant geschreven had, hij was er tevreden over.

Ik kreeg een ander telefoontje, ik zei: "Amnon, "Letraout" (tot ziens).



naar 23 juli 2002                                         Terug