De Hel, vervaardigd in Israël
Dagboek van Kawther Salam
1 juli 2002


1 juli 2002
Ik belde mijn Israëlische vrienden om hulp, ik heb helemaal geen geld meer.
Ik kan het niet meer uithouden in Israël. Ik ben een illegale vluchtelinge!!
Ik kan ook niet naar Hebron teruggaan, alle wegen zijn afgesloten.
Vandaag ben ik moed aan het verzamelen om terug te gaan. Ik kwam in Jeruzalem aan, maar er was geen vervoer naar Hebron, naar alle steden in de West-Bank.
Ik vond een andere vrouw met haar kind van een jaar of 10 oud. Ze vroeg op het hoofdstation om advies voor haar terugkeer.
De chauffeurs zeiden dat de enige manier was dat ze alleen 'No. 11' moest nemen!
De vrouw was erg simpel, ze vroeg waar ze dit nummer kon vinden. De chauffeurs zeiden: "Je kunt dit nummer niet vinden, je moet te voet van 'Itzyon' naar Hebron lopen, door de dorpen lopen, dat bedoelen we met "No. 11"!!

De vrouw huilde, ze bracht een paar dagen door bij mensen die ze tevoren niet kende!
Ze zei: "Ik ben naar Jordanië geweest vanwege een behandeling, ik ging over de Israëlische brug. Maar toen ik bij de Jordaanse brug aankwam vroegen ze om een inreisvergunning van het Jordaanse ministerie van Binnenlandse Zaken, toen ik zei dat ik daar nog niet eerder van gehoord had. Ze zeiden: "Sorry, maar we kunnen je naam niet vinden op de lijst van passagiers!!"

De vrouw bleef huilen, ze zei dat sinds ze van de brug was teruggekeerd ze nog steeds niet de weg naar Hebron gevonden had. Alle straten afgesloten, alle wegen geblokkeerd, alle bergen bezet met oorlogstanks!!

De vrouw vroeg mij of ik samen met haar te voet door de dorpen naar Hebron wilde gaan!!
Toen ik haar vertelde dat het ons twee weken zou kosten voor we uiteindelijk in Hebron zouden aankomen, vroeg ze, "wat zullen we doen?"
Geen antwoord, alleen geduld hebben tenzij je doodgaat!!

Ik verzamelde moed, met het restant van al het geld wat ik nog had, het was 50 shekel {ongeveer 10 euro - vert.} en ik liep onder mijn paraplu terug naar Dina!
Ik kwam door alle Israëlische checkpoints die verspreid lagen tussen Oost-Jeruzalem en West-Jeruzalem, en niemand hield mij tegen!
Ik zei tegen mezelf, "dus ik zie er uit net als alle mensen. Ja, ik heb toch geen vier poten of een lange staart? Ik loop op twee benen, dus kan de politie mij niet als een Palestijn identificeren"!!

Ik bleef in mijzelf praten op straat, totdat ik aankwam bij Tel-Aviv Transit.
Ik zat alleen, dronk wat water en ik herinnerde mij dat Dina Lee 's-morgens een sandwich voor mij had klaargemaakt, ik vond hem in mijn tas.
Ik zei, "OK, ik ben een mens en ik zou wat moeten eten. Misschien heb ik geen honger maar het is nodig om te eten, Dina zei dat ook altijd!!"

Ik at terwijl ik nadacht. Het is niet gemakkelijk om herkend te worden in Israël, ik zag eruit als de Israëliërs, als een mens, maar niemand kan zelfs maar voelen dat ik niet Israëlisch ben, alleen ik, ik kan mezelf herkennen en ik voel niet alleen dat ik een mens ben, ik ben echt een mens!!
De bezetting vermoordde ons menselijk gevoel, vermoordde onze hoop, onze...??
Ik vroeg mezelf af wat er zou gebeuren als alle passagiers in de transit mijn gedachten zouden kunnen lezen, en weten wie ik ben en hoe ik me voel temidden van hen??!!





naar 2 juli 2002                                        Terug